Zmarł Adam Borowski, uczestnik Powstania Warszawskiego

Adam Borowski, urodzony 6 marca 1926 roku w Warszawie, odszedł 6 lipca 2026 roku, kończąc wiek stu lat. Jego ojciec, oficer 66. Kaszubskiego Pułku Piechoty w Chełmnie, na pół roku przed wybuchem wojny otrzymał zadanie zorganizowania Batalionu Obrony Narodowej w Kościerzynie.

Przewidując rosnące niebezpieczeństwo na Pomorzu, ojciec Borowskiego zdecydował się wysłać syna wraz z żoną do Warszawy, gdzie Adam Borowski spędził lata młodości i wziął udział w historycznym zrywie.

Udział w Powstaniu Warszawskim

Podczas Powstania Warszawskiego Adam Borowski walczył jako żołnierz Oddziału Osłonowego Wojskowych Zakładów Wydawniczych. Jego działania koncentrowały się w Śródmieściu Północnym. Opowiadał, jak 1 sierpnia 1944 roku, będąc na odprawie szkoły podchorążych przy ulicy Grzybowskiej, dowiedział się o wybuchu powstania.

We wspomnieniach zrealizowanych na potrzeby Archiwum Historii Mówionej, Borowski opisywał trudności w dotarciu do swojego oddziału. Zaznaczył, że on i inni kursanci nie zostali uprzedzeni o zbliżającym się wybuchu walk. Po przenocowaniu u kolegi na Okólniku, 2 sierpnia dołączył do oddziału osłonowego.

Powojenny los i powrót do Polski

Po kapitulacji Powstania Warszawskiego Adam Borowski trafił do niewoli niemieckiej. Był jeńcem Stalagu X B Sandbostel, a następnie Stalagu X-A. Jak wspominał, został wzięty na komenderówkę do pracy w Hamburgu, gdzie przeżył bombardowania.

Później, w kwietniu, Niemcy przenieśli go do miejscowości Husum, niedaleko granicy duńskiej. Wyzwolenie obozu nastąpiło 10 maja 1945 roku, co Borowski określił jako najpóźniejsze wyzwolenie. Do Polski powrócił w 1947 roku i osiedlił się w Gdańsku.

W Gdańsku Adam Borowski kontynuował edukację, kończąc studia z zakresu prawa i zarządzania przedsiębiorstwami. Zawodowo związał się ze Stocznią Północną, gdzie pracował jako radca prawny. Za swoje zasługi został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Warszawskim Krzyżem Powstańczym oraz Medalem „Pro Patria”.