Zmiany w chirurgii: NFZ walczy z "lekarzami walizkowymi"

Od 1 października tego roku wybrane procedury z zakresu ortopedii, chirurgii kręgosłupa, urologii oraz pulmonologii będą mogły być realizowane wyłącznie w specjalistycznych placówkach szpitalnych. Decyzja NFZ ma być odpowiedzią na problem lekarzy dojeżdżających do szpitali powiatowych, by przeprowadzić jednorazowe zabiegi.

Celem wprowadzonych zmian jest uporządkowanie systemu opieki zdrowotnej i zapewnienie pacjentom lepszej ciągłości leczenia po operacji. Jak wskazują eksperci, lekarz, który operuje i pozostaje w tej samej placówce, może monitorować stan pacjenta i reagować na ewentualne komplikacje. Daje to również rodzinie chorego możliwość bezpośredniego kontaktu z operatorem. Sytuacja jest trudniejsza, gdy specjalista po zabiegu od razu opuszcza placówkę i wraca dopiero po dłuższym czasie, co może utrudniać kontakt i monitorowanie stanu zdrowia.

Możliwe konsekwencje dla pacjentów

Zmiany spotykają się z mieszanymi opiniami w środowisku medycznym. Z jednej strony, mogą przyczynić się do podniesienia jakości opieki pooperacyjnej. Z drugiej jednak, istnieje obawa, że ograniczą one dostępność do specjalistycznych zabiegów, szczególnie dla mieszkańców mniejszych miejscowości.

Dr Iwona Kania, zastępczyni rzecznika prasowego Naczelnej Izby Lekarskiej, zwraca uwagę, że wielu lekarzy dojeżdżało do szpitali, gdzie dostępność specjalistycznych świadczeń była mniejsza. Takie działanie pozwalało na wykonanie skomplikowanych operacji i wysoko specjalistycznych świadczeń w lokalnych ośrodkach, które w innym wypadku nie byłyby tam dostępne. Ograniczenie tego modelu pracy może spowodować, że strumień pacjentów skieruje się do dużych szpitali, co może doprowadzić do ich przeciążenia kadrowego i lokalowego. Placówki te mogą nie być w stanie w krótkim czasie zwiększyć swojej przepustowości, aby sprostać rosnącej liczbie chorych.

Kto najmocniej odczuje zmiany?

Konsekwencje zmniejszenia liczby specjalistycznych świadczeń w mniejszych ośrodkach mogą dotknąć przede wszystkim pacjentów starszych, uboższych oraz tych, którzy mają trudności z dojazdem do większych miast i nie mogą liczyć na wsparcie rodziny w transporcie. Tacy pacjenci najszybciej odczują utrudnienia w dostępie do leczenia.

Jednocześnie eksperci podkreślają, że nie każda praca „lekarza walizkowego” była problematyczna. W sytuacjach, gdy zespół medyczny w szpitalu prawidłowo współpracował z dojeżdżającym specjalistą, opieka nad pacjentem była właściwa. Zmiany powinny być skierowane tam, gdzie model pracy lekarza faktycznie stwarzał ryzyko braku odpowiedniej opieki po zabiegu, a nie automatycznie likwidować rozwiązania, które sprawdzały się w mniejszych szpitalach i zwiększały zakres dostępnego leczenia.