Zmarł ks. prof. Andrzej Szostek, były rektor KUL i wybitny etyk

Ksiądz profesor Andrzej Szostek, urodzony 9 listopada 1945 roku w Grudziądzu, był postacią istotnie związaną z lubelską szkołą filozoficzną. Był uczniem i współpracownikiem księdza profesora Tadeusza Stycznia, który kontynuował spuściznę Karola Wojtyły w Katedrze Etyki KUL. Wśród jego głównych obszarów zainteresowań badawczych znajdowała się argumentacja w etyce, relacja etyki z antropologią, struktura sumienia, etyka szczegółowa oraz myśl filozoficzna Karola Wojtyły.

Obecny rektor KUL, ksiądz profesor Mirosław Kalinowski, podkreślił, że Szostek należał do najwybitniejszych polskich etyków ostatnich dekad. Jak zaznaczył rektor w komunikacie uczelni, był on uczonym, który kwestie wolności, sumienia i odpowiedzialności odnosił nie tylko do teorii moralności, lecz także do konkretnych sporów społecznych, życia Kościoła i instytucjonalnej odpowiedzialności.

Aktywny głos w debacie publicznej

Ks. prof. Szostek nie stronił od zabierania głosu w sprawach wykraczających poza akademicką filozofię. Wypowiadał się między innymi na temat bioetyki, kary śmierci, odpowiedzialności społecznej, kondycji Kościoła, wolności uniwersytetu oraz granic posłuszeństwa wobec instytucji. Nie unikał kontrowersji, nawet jeśli jego poglądy spotykały się z krytyką.

Rektor KUL wskazał, że zdolność księdza profesora do dialogu nie wynikała z rezygnacji z własnych przekonań. Była ona 오히려 efektem przekonania, że należy traktować drugiego człowieka poważnie, odpowiadając na jego argumenty, zamiast przypisywać intencje czy zamykać dyskusję. W opinii rektora, był to głos wyrazisty, samodzielny i potrzebny zarówno w życiu publicznym, jak i akademickim.

Kariera naukowa i akademicka

Ks. prof. Andrzej Szostek swoje studia filozoficzne ukończył na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Do Zgromadzenia Księży Marianów wstąpił w 1970 roku, składając pierwsze śluby zakonne, a wieczyste w 1973 roku. Sakrament kapłaństwa przyjął w Górze Kalwarii rok później.

Swoją karierę zawodową na KUL rozpoczął w 1970 roku jako stażysta w Katedrze Etyki, sukcesywnie awansując na kolejne szczeble naukowe. Wykładał również poza Polską, w Rzymie i Liechtensteinie. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1997 roku.

W latach 1992-1998 pełnił funkcję prorektora KUL ds. kontaktów z zagranicą. Od 1993 roku przez dekadę kierował Katedrą Etyki Szczegółowej KUL. W 1998 roku został wybrany rektorem KUL i sprawował tę funkcję przez dwie kadencje, do 2004 roku. Następnie, od 2002 roku do przejścia na emeryturę w 2018 roku, kierował Katedrą Etyki KUL.

Dorobek naukowy księdza profesora obejmuje około 200 prac, w tym takie książki jak „Der Stein um den Menschen” (wspólnie z Karolem Wojtyłą i Tadeuszem Styczniem), „Normy i wyjątki”, „Miłości gdzie jesteś? Medytacje rekolekcyjne” (wspólnie z Tadeuszem Styczniem), „Natura, rozum, wolność” oraz „Wokół godności prawdy i miłości”.

Był aktywnym członkiem wielu instytucji naukowych, w tym Wydziału Filozoficznego Towarzystwa Naukowego KUL, Lubelskiego Oddziału Towarzystwa Filozoficznego, zarządu Instytutu Jana Pawła II oraz wiceprezesem Lubelskiego Towarzystwa Naukowego. W latach 1992-1997 zasiadał w Międzynarodowej Komisji Teologicznej. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2021 roku otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta Lublin.